Όταν ήμουν παιδί, συχνά καθόμουν μόνος μου κάτω από ένα μεγάλο δέντρο, η γειτονιά μου τότε είχε ένα δυνατό , γλυκό άρωμα αγάπης και ανθρώπινης συνύπαρξης, φτωχοί άνθρωποι, αλλά πάντα χαμογελαστοί...

Κάτω από τον πλατύ ίσκιο εκείνου του δέντρου παρατηρούσα τα λεπτά πράσινα φύλλα και όλα τα παιδιά να παίζουν, με γεμάτη την καρδιά τους από ευτυχία....

Για να γυρίσω στο σπίτι χρειαζόταν να 'ρθει να με πάρει η μητέρα μου…

Ήταν ευχάριστα εκεί, κάτω από το δέντρο, στην παλιά μου γειτονιά.

Έμοιαζε να υπάρχει τόσος πολύ χώρος, και μέσα σ' αυτό το δέντρο έφτιαχνε το δικό του χώρο. Τα πάντα χρειάζονται χώρο.

Και τα πουλιά θυμάμαι, στο ήσυχο σούρουπο κάθονταν στα σύρματα του ηλεκτρικού και άφηναν τόσο ίσες αποστάσεις μεταξύ τους, για να φτιάξουν χώρο για τον ουρανό.