Αχαριστία , φθόνος , λέξεις που κρύβουν μίσος….αυτή είναι η ζωή μας ;
Στα παιδικά μου χρόνια ζούσα στην Αγ.Μαρίνα "Καζέρμα" , τιμή μου και καμάρι μου , ναι , τιμή μου και καμάρι μου , γιατί τότε ζούσαμε , ακόμα και αν δεν είχαμε στην κυριολεξία να φάμε , νιώθαμε ευτυχισμένοι , μακριά από μίσος και κακία , μακριά από λέξεις που φονεύουν το νόημα της ύπαρξης μας… !! Πέρασαν από τότε πολλά χρόνια, αλλά πάντα θυμάμαι, πολύ περισσότερο τις ημέρες του Πάσχα!
Τα σπίτια φτωχικά , το ένα δίπλα στο άλλο. Όμως δεν θα ξεχάσω εκείνες τις στιγμές που ζήσαμε μέσα σ' εκείνα τα σπιτάκια.
Ήταν η ζεστασιά της γειτονιάς , η καλημέρα της καρδιάς, που λεγόταν αληθινά από τους γείτονες. Γέλια χαρές , πίκρες, στιγμές.... μοιραζόμασταν όλοι τότε στη γειτονιά. Ατμόσφαιρα διαφορετική, ανθρώπινη, κάτι που λείπει από την σημερινή εποχή.
Θυμάμαι τα παλιά και ωραία χρόνια εκεί στη γειτονιά μου, στην "Καζέρμα", ότι αρκούσε μόνον η θέληση και όλα λύνονταν στο λεπτό , ούτε τα οικονομικά , ούτε το αβέβαιο αύριο μας εμπόδιζε να ζούμε και ναι συνυπάρχουμε, όλοι "μέσα στην αγκαλιά της γειτονιάς μας". 200 άνθρωποι , όλοι ήμασταν μία όμορφη και δεμένη οικογένεια!!
Όλοι μαζί στη χαρά , στη λύπη και στον καθημερινό αγώνα της ζωής!! Τι συναντά λοιπόν κανείς τα τελευταία χρόνια στην ανθρώπινη συνύπαρξη; Ανταγωνισμό.... πλαστικής ομορφιάς, αχαριστία , φθόνο, ανταγωνισμό σε υλικά αγαθά, βίλες κότερα και προβολή του "εγώ" σε βαθμό αηδίας!! Αυτή είναι η ζωή μας; Αυτό χρειάζεται η ψυχή μας; Αυτό θέλουμε να ζήσουν και τα παιδιά μας;
Σήμερα είναι περισσότερο ανάγκη από ποτέ ν’ ανακαλύψουμε ακριβώς το νόημα της ζωής, χρειάζεται επειγόντως αναβίωση και αναβάπτιση στις ανθρώπινες σχέσεις , με συμπεριφορές και λέξεις που να δίνουν νόημα "στο σύντομο πέρασμα μας".
Ας συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είμαστε αιώνιοι , μία που ήρθαμε και μία που θα φύγουμε , ας ζήσουμε λοιπόν ανθρώπινα όσο μπορούμε και όσο μας έχει απομείνει....

Μιχάλης Καντζόγλου