Ο ηθοποιός απαντά σε όλα και ξεκαθαρίζει το θέμα.

Σήμφωνα με το faysbook. gr ο Ανδρέας Γεωργίου ήταν σήμερα καλεσμένος στο «Πρωινό ΣουΚου» και μεταξύ άλλων μίλησε για τις δηλώσεις που έκανε η Ελένη Βαΐτσου σύμφωνα με τις οποίες η ηθοποιός κουράστηκε και δεν είναι σίγουρη αν θα συνεχίσει στο Μπρούσκο.

«Αυτή ήταν μια κουβέντα που κάναμε με την Ελένη πολύ πριν τα Χριστούγεννα και η αλήθεια είναι ότι συζητούσαμε και λέγαμε μήπως είναι καλύτερα να τελειώσουμε φέτος. Να το κλείσουμε και να κάνουμε κάτι καινούργιο. Αλλά παιδιά ο κόσμος αγαπάει τόσο πολύ την σειρά, όπως και εμείς βέβαια…αναθεωρήσαμε και είμαστε πολύ κοντά στο να συνεχίσουμε. Όλοι οι συντελεστές είναι μαζί μας ακόμα και η Ελένη. Και να ξεκαθαρίσω κάτι γιατί ήταν μια μεγάλη παρεξήγηση η Ελένη δεν είπε ποτέ ότι την κούρασε η Κύπρος αλλά το πήγαινε-έλα στην Κύπρο».

Φόρα το καλύτερό σου χαμόγελο και προετοιμάσου για άβολες ερωτήσεις.

Το followme.gr αναφέρει πως τις γιορτινές ημέρες οι προσκλήσεις για τα οικογενειακά τραπέζια αυξάνονται. Κάποιες θα τις αρνηθείς ευγενικά λόγω φόρτου εργασίας, αλλά ξέρεις πολύ καλά ότι από κάποιες άλλες δεν μπορείς να ξεφύγεις. Και κάπως έτσι θα βρεθείς ανάμεσα σε φίλους και συγγενείς να απαντάς σε δεκάδες ερωτήσεις ταυτόχρονα, να σου γεμίζουν το πιάτο με λουκάνικα (που δεν τρως) και να σου τσιμπάνε το μάγουλο όπως τότε που ήσουν παιδί. Γλυκάκι κανείς;

Ας συμφωνήσουμε στο γεγονός ότι τα οικογενειακά τραπέζια έχουν την πλάκα τους, όπως επίσης και άφθονο φαγητό και ποτό. Αρκεί όμως να φορέσεις το καλύτερό σου χαμόγελο και να είσαι προετοιμασμένη να βρεθείς αρκετές φορές σε δύσκολη θέση. Τι εννοούμε με αυτό;

«Σαν να πάχυνες λιγάκι!» Πάντα υπάρχει μία θεία που σε ‘κόβει’ με το μάτι, διαβάζει τη σκέψη σου και ξέρει ότι τρως τυρόπιτες στο γραφείο αντί για μήλο. Οι εκδοχές είναι δύο: Είτε θα έρθει να σου το πει κομψά την ώρα την ώρα που πας να βάλεις ένα δεύτερο κομμάτι πίτα, είτε θα το μοιραστεί με όλους. Ας ελπίσουμε στη διακριτικότητά της.

«Είσαι σίγουρη ότι έχεις ντυθεί όπως αρμόζει στην περίσταση;» Καλύτερα να πιεις άλλη μία γουλιά κρασί από το να μπεις στη διαδικασία να υπερασπιστείς τις στιλιστικές σου επιλογές. Urban Outfitters what?

«Τι είπαμε ότι κάνεις ξανά;» Αν δεν είσαι δασκάλα, γιατρός, δικηγόρος, τα υπόλοιπα επαγγέλματα απλά δεν είναι κατανοητά. Τι σημαίνει κειμενογράφος; Δεν συζητώ καν για δουλειές που σχετίζονται με νέες τεχνολογίες.

«Τι εννοείς δεν τρως κρέας;» Είναι η τρίτη συνεχόμενη χρονιά που δηλώνεις χορτοφάγος, αλλά η μνήμη είναι επιλεκτική. «Είσαι σίγουρη ότι δεν θες να δοκιμάσεις ρολό; Κανένα παϊδάκι; Θα σου αρέσει» και άλλα τέτοια θα σε συνοδεύουν μέχρι το τέλος της βραδιάς. Μην κάνεις το λάθος και μιλήσεις για γλουτένη και γαλακτοκομικά.

«Να σου βάλω ένα μικρό κομματάκι να δοκιμάσεις;» Είσαι γελασμένη αν νομίζεις ότι ξεμπέρδεψες τόσο εύκολα με ένα «είμαι χορτοφάγος». Μετά από καμία ώρα τα ξαναλέμε.

«Πώς είσαι στο facebook να γίνουμε φίλοι;» Αυτή η τραγική στιγμή που οι εξηντάρηδες θείοι σου σε ενημερώνουν ότι έχουν προφίλ στο facebook. Το ίδιο ισχύει και για το δωδεκάχρονο ξαδερφάκι σου.

«Δεν υπάρχει κάτι ενδιαφέρον στη ζωή σου;» Η στιγμή που όλοι περίμεναν: Τα προσωπικά σου. Η ιστορία είναι πάνω κάτω γνωστή. Θα μάθεις για κάθε παντρολόγημα ξαδέρφης στο σόι (που τυγχάνει να είναι μικρότερη σε ηλικία από σένα) και θα ακούσεις τα κλασικά και αγαπημένα «περνάει ο καιρός», «θέλεις να μείνεις μόνη σου».

«Έχω ένα πολύ καλό παιδί να σου γνωρίσω» Αυτή είναι η αμέσως επόμενη προσφορά που θα σου γίνει αν δηλώσεις single. Πιο εύκολα ζητάς αύξηση από το αφεντικό σου παρά τα βγάζεις πέρα με αυτό.

Και για όλα αυτά που τσατίζεσαι, για όλα αυτά τους αγαπάς όλους (ακόμα και τη θεία που ΚΑΘΕ πέντε λεπτά σου εύχεται "και του χρόνου διπλή")...

Οι Τούρκοι συνεχίζουν να προκαλούν και να διατηρούν την ένταση στο Αιγαίο εν μέσω των εορτών των Χριστουγέννων, παρότι υποτίθεται, βάσει του μνημονίου Παπούλια- Γιλμάζ, πρέπει να αποφεύγονται κινήσεις που μπορεί να οδηγήσουν σε θερμό επεισόδιο ή κρίση.

Σε συνέχεια της έκδοσης των προκλητικών ΝΟΤΑΜ μία ημέρα πριν από τα Χριστούγεννα, με τις οποίες δέσμευαν για ολόκληρο το 2016 περιοχές στο βόρειο, στο κεντρικό και το νότιο Αιγαίο για τη διεξαγωγή αεροναυτικών ασκήσεων (τις απέρριψε η ελληνική πλευρά), χθες έστειλαν αεροσκάφη τους να κάνουν μπαράζ παραβάσεων και παραβιάσεων.

Εκείνο όμως που προκάλεσε ανησυχία και προβληματισμό στον ελληνικό Πεντάγωνο ήταν η παρουσία ενός τουρκικού υποβρυχίου, του «Τσανάκαλε», το οποίο εισήλθε στα ελληνικά χωρικά ύδατα μεταξύ Καλύμνου και Καλόλημνου, κάνοντας επίδειξη σημαίας.

Θεωρητικά το τουρκικό υποβρύχιο δεν παραβίασε τα εθνικά χωρικά ύδατα, αφού έκανε «αβλαβή διέλευση», αλλά τη στιγμή που άρχισαν οι αποστολές επιτήρησης της Frontex στο Αιγαίο και σε μία περιοχή που η Αγκυρα θεωρεί αμφισβητούμενη η παρουσία του «Τσανάκαλε» συνιστά πρόκληση.

Πόσο μάλλον όταν αυτή συνοδεύεται από προκλήσεις και στον αέρα. Δύο αεροσκάφη ηλεκτρονικού πολέμου CN-235 και έξι μαχητικά αεροσκάφη προχώρησαν σε τρεις παραβάσεις του FIR Αθηνών και εννέα παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου. Σε μία μάλιστα περίπτωση τέσσερα F-4, συνοδευόμενα από δύο οπλισμένα F-16, επιχείρησαν να προσεγγίσουν ελληνικό έδαφος, κάτι που οδήγησε σε σκληρή αερομαχία με ελληνικά μαχητικά που έσπευσαν να τα αναχαιτίσουν.

Για κάποιο λόγο που δεν έχω καταλάβει τόσα χρόνια, είναι πως η ταινία «Μόνος στο σπίτι» είναι κάτι σαν επίσημη ταινία των Χριστουγέννων. Κι ο μικρός (τότε) πρωταγωνιστής, ο Μακόλεϊ Κάλκιν,

είναι ο Πέτρος Γαϊτάνος των γιορτών: όπως ακριβώς αν δεν ακούσεις τον Γαϊτάνο, ξέρεις ότι δεν έχει έρθει το Πάσχα, έτσι ακριβώς αν δεν δεις τον Μακόλεϊ, δεν έχουν έρθει οι γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς.

Και όλο αυτό που θα διαβάσετε δεν έχει να κάνει με το αν συμπαθεί κανείς ή αντιπαθεί τον Μακόλεϊ Κάλκιν και επίσης δεν έχει να κάνει με το τι απέγινε στη ζωή του, τι έκανε μεγαλώνοντας και όλα τα σχετικά. Το αφήνουμε στην άκρη αυτό – άλλωστε δεν είναι ούτε το πρώτο «παιδί θαύμα», ούτε το τελευταίο, που λάλησε από την επιτυχία και την αναγνωρισιμότητα σε πολύ τρυφερή ηλικία και δεν ήξερε πώς να τα διαχειριστεί όλα αυτά μεγαλώνοντας.

Οι προσευχές μας είναι με τον Τζάστιν Μπίμπερ και τι θα απογίνει όταν μεγαλώσει (not) αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση σε ένα άλλο κομμάτι.

Επιστροφή στο θέμα μας

Το «Μόνος στο σπίτι» είναι μια ταινία που παίζεται κάθε χρόνο. Όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλο τον κόσμο. Και παίζεται με μεγάλη επιτυχία από τότε που πρωτοβγήκε, το 1990 μέχρι σήμερα, μην σας πω ότι σήμερα έχει ακόμα μεγαλύτερη επιτυχία από τότε και σκίζει στα δυο όποιο πρόγραμμα παίζει απέναντι στην ελληνική τηλεόραση.

Και η προφανής ερώτηση είναι μια: πώς στο διάολο συμβαίνει αυτό;

Δώστε λίγο βάση στην υπόθεση: είναι Χριστούγεννα και η πολύτεκνη οικογένεια των Μακάλιστερ φεύγει για διακοπές στη Γαλλία. Προλαβαίνουν οριακά την πτήση τους, μπαίνουν στο αεροπλάνο, απογειώνονται και συνειδητοποιούν ξαφνικά ότι έχουν ξεχάσει κάτι. Τον 8χρονο γιο τους Κέβιν. Ο οποίος μόλις καταλαβαίνει ότι είναι ολομόναχος, αποφασίζει να το γλεντήσει αλλά έχει να αντιμετωπίσει δυο διαρρήκτες που θέλουν να μπουκάρουν στο σπίτι.

Έχουμε λοιπόν και λέμε: μια οικογένεια πάει διακοπές και ξεχνάει πίσω το παιδί της! Το οκτάχρονο παιδί της, όχι το 16χρονο. Δηλαδή αυτοί οι υπεύθυνοι γονείς, θυμούνται να κλείσουν τον θερμοσίφωνα, να κλειδώσουν το γκαράζ, να πάρουν ρούχα, καλλυντικά και κολόνιες, αλλά ξεχνάνε το παιδί τους. Κι αντί να τελειώσει κάπου εκεί η ταινία με μια παρέμβαση της Πρόνοιας, να τους πάρουν τα παιδιά και να τα δώσουν όλα σε ανάδοχους γονείς, η ταινία συνεχίζεται. Με ένα 8χρονο παιδί μόνο στο σπίτι που περνάει μια χαρά (προφανώς έχει πάρει χαμπάρι σε πόσο άθλια οικογένεια ζει, αφού τον ξεχνάνε και πάνε διακοπές), ο οποίος έχει να αντιμετωπίσει δυο διαρρήκτες που θέλουν να μπουν σπίτι του και περνάνε τα πάνδεινα από τον μικρό. Και όλοι καταλαβαίνουμε τι θα του έκαναν αν τελικά κατάφερναν να μπουν σπίτι με όλα αυτά που τους έκανε σε όλη την ταινία…

Πόσο διασκεδαστικό δηλαδή μπορεί να είναι να ξεχάσεις το 8χρονο παιδί σου και να πας διακοπές – και μάλιστα όχι στο Δήλεσι, αλλά σε άλλη χώρα και άλλη ήπειρο;

Και για να το πάω λίγο παρακάτω, άντε και είσαι 20 ετών και το βλέπεις και γελάς. Άμα γίνεις γονιός, γελάς; Θα γέλαγες δηλαδή αν σου συνέβαινε; Θα έλεγες «ε ρε γέλια, ξεχάσαμε τον Νικολάκη σπίτι! Κοίτα να δεις πλάκα. Πώς να τα περνάει άραγε; Κάτσε να τον πάρω ένα τηλέφωνο».

Αν τύχει να παίξει την ταινία αύριο – μεθαύριο, θα πεις στο παιδί σου «έλα να δούμε μια ταινία να γελάσουμε».

Και θα σου πει το παιδί: «μπαμπά, μαμά, γιατί αυτοί οι άνθρωποι ξέχασαν το παιδί τους; Και τι θα του κάνουν αυτοί οι κακοί άνθρωποι άμα το πιάσουν;»

Τι του απαντάς; Ότι «ταινία είναι παιδί μου, δεν είναι αλήθεια»; Ωραία. Και γιατί γελάς όταν τη βλέπεις; Αστείο είναι; Ότι μπορεί το παιδί να έχει ψυχολογικά τραύματα μετά από την ταινία αυτή και όταν πηγαίνεις σούπερ – μάρκετ να νομίζει ότι θα το παρατήσεις και θα πας διακοπές στην Αμερική, το έχεις σκεφτεί;

Κι ήταν τόσο ωραία ιδέα το «Μόνος στο σπίτι», που είπαν στο Χόλιγουντ: «Ρε συ, γαμάτη ταινία κάναμε. Δεν κάνουμε ακόμα μια;» Κι έκαναν ακόμα μια το 1992, όπου η ίδια ακατάλληλη και ανεπρόκοπη οικογένεια, την οποία ακόμα δεν μπουζούριασε η αστυνομία και δεν διέλυσε η Πρόνοια, σχεδιάζει Χριστουγεννιάτικες διακοπές στο Μαϊάμι.

Και μαντέψτε τι έγινε: στο αεροδρόμιο, ο μικρός Κέβιν (που εξακολουθεί να νιώθει ότι δεν τον θέλει και δεν τον αγαπά ούτε η μάνα του η ίδια) επιβιβάζεται σε λάθος αεροπλάνο και καταλήγει στη Νέα Υόρκη, με μετρητά και κάρτες πάνω του, σαν να είναι ο μικρός γιος του Εσκομπάρ και ζει ζωή και κότα. Και φυσικά πέφτει πάνω στους ίδιους κλέφτες που σχεδιάζουν αυτή τη φορά ληστεία σε ένα κατάστημα παιχνιδιών…

Θλίψη… Πώς να μην έχει ψυχολογικά προβλήματα ο Μακόλεϊ Κάλκιν μεγαλώνοντας; Πού είναι το κράτος; Πού είναι η Πρόνοια; Σε τι κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας Νίκο Τσιαμτσίκα, που έλεγε και ο Νίκος Ευαγγελάτος κάποτε; Πόσες φορές ακόμα θα ξαναδούμε την πιο άθλια ταινία όλων των εποχών, γελώντας μάλιστα (κάποιοι) με ένα σενάριο που κανονικά μόνο δάκρυα και μελαγχολία θα έπρεπε να προκαλεί;

Πηγή: koolnews.gr