Το μεγαλύτερο πρόβλημα για την κοινωνία μας είναι η προοπτική της και το μέλλον της μέσα σε ένα περιβάλλον οικονομικής και πολιτικής πρωτοφανούς ρευστότητας. Έχουμε διαβάσει πολλά και έχουμε κατά καιρούς μεταφέρει στην τοπική πραγματικότητα απόψεις που έχουν σχέση με τον τοπικό παραγωγικό πλούτο

και την ιδιαιτερότητα του άκρως ευαίσθητου νησιώτικου μας περιβάλλοντος. Πρόσφατα διαβάσαμε το παρακάτω άρθρο του Χρήστου Γιανναρά που θέτει με μια μοναδική πληρότητα και μια εξ όσου μοναδική εκφραστική δεινότητα το κεντρικό μας ζήτημα: που πάμε; Που θέλουμε να πάμε; Που πρέπει να επιδιώξουμε να πάμε;
 Ας το διαβάσουμε!

‘’’ Μικρομαγαζάτορας στη Ρόδο, οξυνούστατος και προσγειωμένος, καταθέτει: ‘’Την περασμένη χρονιά (2013) καταγράφηκαν στη Ρόδο τρία εκατομμύρια οκτακόσιες χιλιάδες διανυχτερεύσεις επισκεπτών. Το ελάχιστο από όσα θα καταναλώσει ένας επισκέπτης σε κάθε εικοσιτετράωρη παραμονή του στο νησί, είναι, οπωσδήποτε, ένα ψωμάκι – ένα από τα μικρά στρογγυλά αρτίδια που συνοδεύουν κάθε πρόγευμα - γεύμα - δείπνο σε ξενοδοχείο ή ενοικιαζόμενο κατάλυμα.

Για να παράγονται στη Ρόδο καθημερινά 3.800.000 ψωμάκια (η ελάχιστη αναγκαία για τους επισκέπτες ποσότητα) χρειάζονται περίπου 500 φούρνοι. Τόσοι φούρνοι για να λειτουργήσουν, ως παραγωγή και εμπορία, προϋποθέτουν και συνεπάγονται τουλάχιστον 1.500 έως 2.000 θέσεις εργασίας. Η διακίνηση των υλικών που απαιτούνται για την παραγωγή των αρτιδίων και την οργάνωση της προώθησής τους στην αγορά, θα προϋπέθετε άλλους τόσους ανθρώπους στη δουλειά.

Σήμερα, τα ψωμάκια που καταναλώνονται, κατά εκατοντάδες χιλιάδων, στη Ρόδο, εισάγονται, όλα, ως κατεψυγμένη ζύμη, από την Κίνα, το Μαρόκο, την Πολωνία. Μόλις πριν από λίγες εβδομάδες έγινε εισαγωγή από την Κίνα και κατεψυγμένων μερίδων μουσακά! Ναι, ακόμα και ο προβαλλόμενος στην τουριστική αγορά σαν σύμβολο της ελληνικότητας μουσακάς, εισάγεται πια «προκάτ» από την Κίνα.

Δεκαετίες τώρα, όλα τα μικροαντικείμενα που αγοράζουν οι τουρίστες ως «ενθύμια» από την Ελλάδα, είναι όλα εισαγόμενα από χώρες με εξαιρετικά χαμηλό κόστος εργασίας: Ταϊβάν, Κίνα, Ταϊλάνδη: Εκεί παράγονται μαζικά τα ίδια σταχτοδοχεία ή πορτοφολάκια ή μπλουζάκια ή αγαλματίδια ή βαζάκια ή ό,τι άλλο ευτελές και ανυπόφορα ακαλαίσθητο, με τυπωμένο ή χαραγμένο ή έκτυπο τον Παρθενώνα ή το Κολοσσαίο ή τον πύργο του Αϊφελ – αναλόγως σε ποια χώρα θα πουληθούν.

Λέμε, με τις φανταχτερές παρόλες που φτιασιδώνουν την ντροπή και παρακμή μας, ότι «ο τουρισμός είναι η βαριά μας βιομηχανία». Και στην πράξη οργανώνουμε την υποδοχή των ξένων επισκεπτών και παραθεριστών αντιγράφοντας τις πρακτικές και τη νοο-τροπία χωρών δραματικής υπανάπτυξης ή αποφασισμένων να ελκύουν μάζες πολύ χαμηλής καταναλωτικής ευχέρειας, αμφίβολης ή ανύπαρκτης καλλιέργειας, διψασμένες για κτηνώδη μεθύσια και παρανοϊκούς βανδαλισμούς. Οπως σε κάθε τομέα του κρατικού μας βίου έτσι και στον τουρισμό μάς εξευτελίζει η επαρχιώτικη ξιπασιά μας: Μας γυάλισαν τα μεγάλα, απρόσωπα (πανομοιότυπα διεθνώς) ξενοδοχειακά συγκροτήματα στρατωνισμού των τουριστικών κοπαδιών, όχι το παράδειγμα της Ιρλανδίας, Φινλανδίας, Ελβετίας: η ανθρώπινη σχέση με τον επισκέπτη.

Αν τα ψωμάκια και ο «μουσακάς» της Ρόδου θα εισάγονται ή όχι από την Κίνα, αν τα ξενοδοχεία μας θα είναι ισοπεδωτικές καζάρμες δίχως ίχνος από τη φιλόξενη ελληνική «εστία», αν το ξενοδοχειακό προσωπικό θα σαρκώνει το ήθος της ελληνικής ζεστής αμεσότητας ή αν θα συγκροτείται από κάθε καρυδιάς αλλοδαπό καρύδι μόνο για χάρη της φτηνής «μαύρης εργασίας», όλα αυτά προϋποθέτουν χάραξη μιας κεντρικής πολιτικής τουρισμού, με διάρκεια και συνέπεια. Μιλάμε δηλαδή για το εξ ορισμού ανέφικτο, αφού οι έννοιες «σύγχρονη Ελλάδα», «κεντρική πολιτική βούληση» και «συνέπεια με διάρκεια» είναι ασύμβατες και ασύμπτωτες. Δεν κατορθώσαμε να τις συνταιριάξουμε ούτε σε πεδία που καμωνόμαστε ότι μας καίνε: στην παιδεία, λ.χ., ή στην υγεία - πρόνοια - ασφάλιση.

Ωστόσο, για τη χαρά και μόνο της ομορφιάς του ονείρου, ας μιλήσουμε, λίγο ακόμα, για το ανέφικτο: Για έναν υπουργό Τουρισμού, που θα έχει επιλεγεί όχι με κριτήρια θηλυκών καλλιστείων βιτρίνας ούτε για να καλύψει με ρουσφέτια κάποια εκλογική περιφέρεια. Υπουργό συνεπή στη θεμελιώδη αρχή: να προσφέρεται η απαρόμοιαστη ομορφιά της ελληνικής γης και θάλασσας στοχεύοντας σε επισκέπτες με υψηλή καλλιέργεια – π.χ. στον φυσιολατρικό τουρισμό, στον αρχαιολογικό - ιστορικό, στον σπηλαιολογικό, θρησκευτικό, συνεδριακό κ.λπ. ΄Η, με άκρα συγκατάβαση, και σε επισκέπτες που είναι διατεθειμένοι αυτή την ομορφιά να την πληρώσουν χρυσάφι.

Αρχή απαρέγκλιτη: Ο,τι προσφέρεται ως έδεσμα και ως ενθύμιο στους επισκέπτες, να είναι μόνο χειροποίητο, εγχώριας παραγωγής, με εγχώρια υλικά. Ο,τι προσφέρεται ως κατάλυμα, να αποτυπώνει την πείρα - σοφία, δηλαδή τη λειτουργική αισθητική, του ελληνικού αρχιτεκτονήματος (αυτονοήτως με σύγχρονα υλικά). Μιλάμε για πολιτική με συνέπεια, επομένως οι κραυγαλέες, προκλητικές περιπτώσεις τερατωδών ξενοδοχειακών μονάδων, που καταστρέφουν την ιδιομορφία του ελληνικού τοπίου και κλίματος, θα μπουν σε μακροπρόθεσμο (αλλά συνεπές) πρόγραμμα κατεδάφισης.

Καίριο ρόλο σε μια τέτοια πολιτική θα κληθεί να παίξει και ο επαγγελματικός κλάδος των ξεναγών, όπως και η ποιότητα του εκδοτικού υλικού ταξιδιωτικών οδηγών και χαρτών. Η μέριμνα και ο έλεγχος από το αρμόδιο υπουργείο της εκπαίδευσης των ξεναγών, η ποιοτική αξιολόγηση του έργου τους και η αποτίμηση της ποιότητας των εντύπων που προσφέρονται ως οδηγοί στους επισκέπτες, είναι ζωτικής σημασίας για το επίπεδο σοβαρότητας της πολιτικής για τον τουρισμό.

Το ερώτημα είναι: οι Ελληνες θέλουμε να δουλέψουμε, μας δίνει χαρά και νόημα ζωής η δημιουργική δουλειά, η καινοτομία, η ρηξικέλευθη πρωτοβουλία, η επιδίωξη της ποιότητας; Μας ενδιαφέρει να γίνουν πεντακόσιοι φούρνοι στη Ρόδο ή προτιμάμε τα ψωμάκια και ο μουσακάς να μας έρχονται από την Κίνα και εμείς να θεωρούμε προνόμιο μια θέση σερβιτόρου ή καμαριέρας στην απρόσωπη τουριστική βιομηχανία;

Ετσι που δείχνουν τα πράγματα, ίσως και μόνο η πολιτική βούληση να πάρουμε στα χέρια μας τον τουρισμό, να τον οργανώσουμε όπως εμείς ξέρουμε και μπορούμε (ξέρουμε από αιώνων παράδοση φιλοξενίας και μπορούμε από φιλότιμο πείσμα), θα αρκούσε για να χτυπηθεί καίρια η ανεργία και να ανακάμψει η αυτοπεποίθηση του Ελληνα.

Αυτά, για τη χαρά και μόνο της ομορφιάς του ονείρου.’’

Νικος Μυλωνας

Στην ερώτηση της, η βουλευτής Δωδεκανήσου σημειώνει ότι, ενώ η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου και ο Δήμος Ρόδου έχουν ολοκληρώσει εγκαίρως τις απαραίτητες διαδικασίες, οι αποζημιώσεις δεν έχουν καταβληθεί, σχεδόν ένα χρόνο μετά τις καταστροφές, και ζητά από τους αρμόδιους Υπουργούς να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα ώστε να αποζημιωθούν άμεσα οι πληγέντες των δημοτικών ενοτήτων Ιαλυσού, Πεταλούδων, Καλλιθέας, Αφάντου και Λίνδου.

Ακολουθεί το κείμενο της ερώτησης:

ΕΡΩΤΗΣΗ

Προς τους Υπουργούς:     Οικονομικών
Εσωτερικών
Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας
Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας
    Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων

ΘΕΜΑ: «Πορεία καταβολής αποζημιώσεων στους πληγέντες από τις πλημμύρες του Νοεμβρίου του 2013 στη Ρόδο».

Το Νοέμβριο του 2013 η Ρόδος θρήνησε τέσσερις νεκρούς και υπέστη μεγάλες καταστροφές από τις πλημμύρες που προήλθαν από τη σφοδρή βροχόπτωση και τα έντονα καιρικά φαινόμενα. Οι καταστροφές αυτές έπληξαν όχι μόνο τις υποδομές, αλλά και τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά της ευρύτερης περιοχής.

Τόσο η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, όσο και ο Δήμος Ρόδου έχουν ολοκληρώσει εγκαίρως τις απαραίτητες διαδικασίες για την καταγραφή των ζημιών και έχουν αποστείλει την αντίστοιχη αλληλογραφία στα αρμόδια Υπουργεία. Παρόλα αυτά, μέχρι στιγμής, δεν έχει εκταμιευτεί κανένα ποσό και δεν έχουν καταβληθεί αποζημιώσεις στους πληγέντες, είτε αυτές αφορούν τις επιχειρήσεις, είτε τα νοικοκυριά στις δημοτικές ενότητες Ιαλυσού, Πεταλούδων, Καλλιθέας, Αφάντου και Λίνδου.

Επειδή έχουν περάσει έντεκα μήνες από τη θεομηνία του Νοεμβρίου του 2013. Επειδή, την ίδια στιγμή, οι επιχειρηματίες και τα νοικοκυριά υπόκεινται σε βαριά φορολογία, αλλά η κυβέρνηση δεν είναι συνεπής στις στοιχειώδεις υποχρεώσεις της απέναντι στους πολίτες που έχουν πληγεί από τη θεομηνία. Επειδή έχει ήδη γίνει η καταγραφή των ζημιών από την τοπική αυτοδιοίκηση.

Ερωτώνται  οι κκ Υπουργοί

1.    Πότε θα καταβληθούν οι προβλεπόμενες αποζημιώσεις στους πληγέντες, επιχειρήσεις και νοικοκυριά, από τις πλημμύρες του Νοεμβρίου του 2013;
2.    Έχουν ολοκληρωθεί από τα αρμόδια Υπουργεία οι αντίστοιχες διαδικασίες; Αν ναι, γιατί καθυστερεί η καταβολή των αποζημιώσεων;
3.    Ποια άλλα μέτρα - φορολογικά, ασφαλιστικά, κλπ. – έχουν προβλεφθεί για την ανακούφιση των πληγέντων;

Η Ερωτώσα Βουλευτής
Τσαμπίκα (Μίκα) Ιατρίδη               

Στο Athens Ledra η εργοδοσία «ανταπέδωσε» την ανοχή και την υπομονή που επέδειξαν όλοι οι εργαζόμενοι το προηγούμενο διάστημα, όταν κινδύνευσαν οι ασφαλιστικές τους εισφορές πολλών μηνών, με θρασύτατη επίθεση στα εναπομείναντα εργασιακά τους δικαιώματα.

Απαίτησε από τους σερβιτόρους να εκτελέσουν καθήκοντα διαφορετικά από αυτά που προβλέπονται από την ειδικότητά τους, δικαιολογώντας τα ως «διευθυντικό δικαίωμα». Όταν μάλιστα όλοι οι σερβιτόροι αντέδρασαν, αρνούμενοι να συναινέσουν σε αυτό, τους αποκάλεσε «στασιαστές» που χαλάνε το κλίμα «συστράτευσης» που επικράτησε όταν η διαχειρίστρια Marriott, εγκατέλειψε το ξενοδοχείο.

Θυμίζουμε ότι για αυτή τη «συστράτευση» η πλειοψηφία του επιχειρησιακού σωματείου έδωσε «ρέστα» προκειμένου να επιτευχθεί, μεταξύ άλλων και με  «εθελούσιες» απολύσεις, προκειμένου να μειωθούν οι εργαζόμενοι και να επιβληθεί εντατικοποίηση και πολυαπασχόληση. Το παράδειγμα εξ’ άλλου το είχε δώσει η ίδια παραταξιακή πλειοψηφία στον Αστέρα Βουλιαγμένης το 2007, όταν και ξεμπέρδεψε η εργοδοσία με 300 εργαζόμενους, αλλά και το 2013 με περισσότερους από 100, χωρίς καμιά αντίδραση.

Στο Hilton Αθήνας η εργοδοσία που έχει επιβάλει εδώ και μια δεκαετία -με την ανοχή του επιχειρησιακού σωματείου- δουλεμπορικά συνεργεία στο τμήμα των ορόφων, αποφάσισε να κάνει το ίδιο και στο τμήμα της συντήρησης, βάζοντας σε κίνδυνο την ασφάλεια εργαζομένων και πελατών, προκειμένου να απαλλαγεί από τους συναδέλφους με μόνιμη και σταθερή δουλειά με δικαιώματα.

Στην παρέμβαση του Συνδικάτου, του Σωματείου των Ηλεκτροτεχνιτών και του ίδιου του επιχειρησιακού σωματείου που -μεταξύ άλλων- απέδειξαν με ατράνταχτα επιχειρήματα ότι μια τέτοια εξέλιξη θα ήταν πολύ επικίνδυνη για τη λειτουργία της επιχείρησης, η εργοδοσία απάντησε …σιωπώντας.

Αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ότι οι ξενοδόχοι δεν έχουν όρια στις απαιτήσεις τους, όταν την ίδια στιγμή καλούν εμάς τους εργαζόμενους να είμαστε «ρεαλιστές» και να χαμηλώσουμε τον πήχη των αιτημάτων, μαθαίνοντας να ζούμε με λιγότερα ή και με «καθόλου».

Όταν στην κρίση μας ζητούσαν να μειώσουμε δραστικά τους μισθούς μας για να σωθούν οι επιχειρήσεις, αυτοί και τα στελέχη τους δεν μείωσαν στο ελάχιστο τα προνόμια τους και δεν έπαψαν να ζούνε στη χλιδή και στα πλούτη που βγήκαν από τη δική μας δουλειά. Τώρα στην ανάπτυξη όχι μόνο δεν δίνουν πίσω όσα μας στέρησαν, αλλά η επίθεσή τους γίνεται εντονότερη, αξιώνοντας να δώσουμε ακόμη περισσότερα για να αυξήσουν τα κέρδη τους.
Να γιατί είναι τώρα η ώρα να ακουστεί η δική μας φωνή.

Να γυρίσουμε την πλάτη στους κολαούζους της εργοδοσίας και να βγούμε μπροστά, ο καθένας με ευθύνη ατομική, ώστε να αντιμετωπίσουμε συλλογικά και οργανωμένα αυτό που σχεδιάζουν.

Να δώσουμε απάντηση με τη συμμετοχή μας στην 24ωρη απεργία της 1ης Νοέμβρη και στο Πανελλαδικό Συλλαλητήριο των πάνω από 700 Συνδικάτων και φορέων που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του ΠΑΜΕ.

Η Κεντρική Διοίκηση

H Ισπανίδα ηθοποιός Πενέλοπε Κρουζ ανακηρύχθηκε η «πιο σέξι γυναίκα εν ζωή» για το 2014 από το Esquire.

Την 40χρονη πρωταγωνίστρια ακολουθεί η περσινή νικήτρια του τίτλου, η Αμερικανίδα ηθοποιός Σκάρλετ Γιόχανσον, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας των αναγνωστών του Esquire.

Η Κρουζ, η τελευταία ταινία της οποίας είναι το θρίλερ του σκηνοθέτη Ρίντλεϊ Σκοτ «Ο Συνήγορος» (The Counselor, 2013) όπου παίζει μαζί με τον σύζυγό της Χαβιέ Μπαρδέμ, θα πρωταγωνιστήσει στη δραματική ταινία Ma Ma ενώ παίζει στην κωμική ταινία του Σάσα Μπαρόν Κόεν Grimsby, η οποία ακόμη γυρίζεται.

Η ηθοποιός που έχει γεννηθεί στη Μαδρίτη κι έχει κερδίσει το Όσκαρ β΄ γυναικείου ρόλου στην ταινία του Γούντι Άλεν "Vicky Cristina Barcelona" δήλωσε στο περιοδικό ότι δεν τη γοητεύουν όπως στο παρελθόν οι δραματικοί ρόλοι.

«Είχα μια έλξη προς το δράμα» επισήμανε η Κρουζ στη συνέντευξη που θα δημοσιευθεί στο επόμενο τεύχος.

«Οι περισσότεροι από εμάς το έχουν αυτό, ειδικά εάν είσαι καλλιτέχνης, νιώθεις σα να βρίσκεσαι στον πειρασμό να εξερευνήσεις το σκοτάδι. Δεν θα μπορούσα να ενδιαφέρομαι λιγότερο τώρα».


parapolitika.gr